پس چی شد تکاپوی اول راه ؟

 پس چی شد هیاهوی اول کار؟

 مگه قول ندادی تا تهش میای؟

  مگه عهد نبستی تا قلّه میای؟

 چی شده خسته شدی راه نمیای؟

  چی شده دیگه صدات در نمیاد؟

 نکنه پشیمونی یه وقت سراغت اومده؟

 نکنه که عقلتون یهو سر جاش اومده؟

 نکنه که عشق واسه تو کتاباست؟

  شایدم دلسوختگی حق ماهاست!

                        ( حمید )

دیدی رسم روزگار چه جوریه

تو نیستی و دنیا واسم بد جاییه

مثل مرداب متروک بی پرنده

مثل شبای مترسک پر ستاره

به خیالم فصل کوچ سرد اینجا

به خیالم همین امشب میرسم به آسمونا

خوش خیالم میدونم ساده لوحم بهم بخند

من به خیالت دل خوشم عیبی نداره تو بخند

دوباره باز مثل هر شب به سراغم اومدن

عزراییل و خاطراتت جلو چشمام اومدن

نه نترس با عزراییل بیشتر ازاینا رفیق شدم نمیمیرم

تو معرفت مثله تو نیست قول داده تا نبینمت نچیندم

                                            ( حمید )

امشبم یادی ز احوالت نکرد

امشبم کابوس تنهایی به سراغت آمد

یاد ایام جدایی باز به یادت آمد

یاد آن ساعات کند یاد آن هق هق صبح

یاد آن گذر آشنا یاد آن نیمکت خالی

یاد آن چهره زیبا یاد آن چشمان گیرا

همه را به خاطر داری ؟ آری

حتی آن روز بهاری ؟ آری.

آری آن روز بهاری که خزان عمر شد

 حتی آن نیمکت خالی ؟ آری.

                                     ( حمید )

پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت

کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد

خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت

درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد

آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت

خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد

که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت

رفت و از گریه ی توفانی ام اندیشه نکرد

چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

بود آیا که ز دیوانه ی خود یاد کند

آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت

سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش

عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت

                                     مي نهم بي روي تو سر در گريبان بعد از اين

پشت اين ديوارها سوسوي يك فانوس نيست

                                       لحظه هايم تيره چون شام غريبان بعد از اين

فصل ها تكرار يك پاييز بي پروانه اند

                                       كوچه ها،بي انتها، من زير باران بعد از اين

اين خيابان هاي خالي تا كجايم مي برند

                                      در هواي ديدنت اي آفت جان ، بعد از اين

گر كه بگذاري سرت را بر سكوت شانه ام

                                       مي شوم غرق گل و عطر بهاران بعد از اين

روزهای تيره را در خواب كرد

كاش دنيا تاهميشه مهربان و ساده بود

يا به آدم هاش رسم عاشقی آموخته بود

كاش می شد با محبت قفل دل را باز کرد

در كنار اشك و لبخند زندگی آغاز كرد